Sabrina Starke » meer artiesten

Biografie

Tranen van blijdschap en ontroering huilde Sabrina Starke toen ze, tijdens een uitzending van 3FM-deejay Giel Beelen ergens in 2009, een gouden plaat uitgereikt kreeg voor haar debuutalbum Yellow Brick Road (2008). Ze kon op dat moment niet vermoeden dat de rek er nog lang niet uit was: het album zou uiteindelijk 52 weken onafgebroken in de albumlijsten staan en bekroond worden met platina. En nog was de koek niet op. Ze kreeg een Edison Pop Award (Beste Nieuwkomer van 2008) én de Edison Jazzism Publieksprijs uitgereikt.

Prachtige wapenfeiten, maar de Rotterdamse soul woman heeft sindsdien niet lang achterover geleund. Sinds 20 augustus is haar nieuwe single ‘Sunny Days’ op de radio te horen en nu, op de kop af twee jaar na het verschijnen van Yellow Brick Road, is er Bags & Suitcases, haar tweede album, dat opnieuw mag verschijnen op het prestigieuze jazzlabel Blue Note.

Het album laat een ándere, níeuwe Sabrina Starke horen. Veel meer dan op het debuutalbum is hier een singer/songwriter aan het werk, een vrouw die iets te melden heeft en folk, soul en pop met elkaar weet te vermengen op de volmaakt natuurlijk wijze die we kennen van enkele van haar idolen. Ruthie Foster, bijvoorbeeld. En vooral Tracy Chapman.

“Haar bewonder ik al zo lang,” zegt Sabrina over Chapman. “Ik zal nooit vergeten dat ik haar voor het eerst zag: een vrouw met een gitaar. Ik vond dat zo stoer.”

Zo’n vrouw met een gitaar is ze nu zelf. Bags & Suitcases heeft evenveel soul als Yellow Brick Road, maar de gitaar speelt de hoofdrol, zo blijkt al in ‘Brand New’, de toepasselijk getitelde opener van het album. “Als je songs schrijft op gitaar, krijg je een heel ander soort liedjes: melodieuzer, meestal, en zo wilde ik het ook. Op Yellow Brick Road hoorde je nog veel geprogrammeerde elementen, maar Bags & Suitcases is heel organisch opgenomen. Alles is echt.”

Ze nam het album op in Miami, Florida, onder het toeziend oog van producer Pete Wallace, die eerder werkte met supersterren als P!nk, Michael Bolton, Herbie Hancock en Alejandro Sanz. Rotterdamse Sabrina, aan het werk in Florida... Tweeëneenhalf jaar geleden was het ondenkbaar, maar nu hoort het ‘gewoon’ bij haar status: die van Nederlands bijzonderste soultalent.

En toch: wie denkt dat het allemaal pijlsnel is gegaan met Sabrina Starke, vergist zich: deze artieste is niet zomaar het lichtgewicht snoepje van de week, haastig klaargestoomd door een platenmaatschappij. “Ik ben een denker,” zegt ze zelf, “iemand die zich heel bewust is van wat ze doet. Ik heb lang gezocht naar de juiste vorm en voor alles de tijd genomen.”

Feitelijk begon haar muzikale ontwikkeling al toen ze een klein meisje was. Overal was muziek. Haar eerste liedje schreef ze toen vijftien was. Een slordige vijf jaar later nam ze gitaarles en dompelde ze zich onder in de Rotterdamse muziekscene. Daar begon het met een reggaebandje, gevolgd door achtergrondvocalen op demo’s van anderen. Ze besloot solo te gaan, bleef songs schrijven en werd in 2006 tweede in de categorie Singer/Songwriter van de Grote Prijs van Nederland.

Na dat succes stak een typische eigenschap van Sabrina Starke de kop op: geduld. Ze is geen meisje van overhaaste beslissingen nemen. Ze formeerde een band, ging op zoek naar een manager en naar de juiste producers, vertrouwend op haar eigen inschattingsvermogen. Ze won een Music Matters Award en gebruikte het prijzengeld om, geheel in eigen beheer, Yellow Brick Road op te nemen.

Pas vanaf dát moment ging het werkelijk snel: indrukwekkende optredens bij Raymann Is Laat en vooral De Wereld Draait Door brachten haar het platencontract waar ze geduldig naar had gezocht.

Sabrina Starke is niet ‘gecreëerd’; ze deed het zelf. Ze wás er niet ineens; het was een proces van jaren.

Na een korte adempauze komt met Bags & Suitcases de machinerie weer op gang. Op 14 oktober, de avond vóór de albumrelease, begint een theatertournee, die doorloopt tot in februari 2011 en ruim veertig theaters zal aandoen. “Het wordt een muzikale show met een verhaal,” zegt ze. “Een verhaal over mijn liefde voor muziek en mijn invloeden. Het is een reis die start bij mijn geboorte in Suriname en eindigt in het hier en nu.”

Ook dát kenmerkt de ‘nieuwe’ Sabrina Starke: de behoefte om een verhaal te vertellen. De ontwikkeling is onmiskenbaar: haar zelfbewustzijn is groeiende. “Op Yellow Brick Road hield ik het nog vaak klein: alle liedjes gingen over mezelf en mijn eigen gevoelens,” legt ze uit. “Op Bags & Suitcases gaan de songs vaker over de wereld en de mensen om me heen.”

“Ik heb geduldig toegewerkt naar waar ik nu sta,” zegt ze. “Ik ben geen impulsief meisje meer, maar een vrouw van 31 jaar. Ik ben er het type niet naar om zomaar van alles te roepen, maar ik draai er niet omheen: een buitenlandse carrière is mijn droom.”

En die gaat er komen, dat kan haast niet anders. Na de Nederlandse theatertournee zal Bags & Suitcases ook internationaal verschijnen en is het Sabrina’s ambitie om haar vleugels uit te slaan en zich op buitenlandse festivals aan de wereld voor te stellen. Op haar eigen voorwaarden. Bescheiden, maar zelfbewust, zoals in ‘Bags & Suitcases’, de titelsong van het album: “I know the road is still long/ Got my bags and suitcases and I’ll carry them alone.”